Het kan wél. Persoonlijk verhaal.

 

“Please help me dan Janneke, please. Als je van me houdt, dan help je me. Ik kan niet meer.”

Het was niet de eerste keer dat ze me om hulp vroeg. Het was meer elke dag te doen, al bijna twee jaar. Eerst was het eens in de zoveel tijd, maar sinds ze bovenop haar psychische lijden ook ondragelijk lichamelijk lijden voor haar kiezen kreeg, was het non stop. En we waren haar al aan het helpen. We wisten al dat het niet meer kon. Maar euthanasie aanvragen was niet zomaar even geregeld. Ondertussen smeekte ze elke dag.

“Mam, ik kan niks voor je doen. Ik wil niet de gevangenis in, ik wil wel leven. Als je echt niet meer wil, hang je dan op ofzo. Ik weet dit ook niet. Mam dit doet teveel pijn!”

“Ja, hoe moet dat dan? Kan je dan wel een goed touw regelen? Of een gasfles halen bij de pomp misschien?”

Wat moet je zeggen? Als je elke dag dezelfde smeekbede krijgt? Ze had het al dapper gedaan. Zo lang ik haar kende lijden. In en uit inrichtingen. Van depressief naar manisch, van psychotisch naar gedrogeerd tot zombie met heel soms even wat rustige weken. Niemand kon haar doorgronden, niemand kon haar helpen. En nu was ze verminkt. Verlamming in haar gezicht met helse zenuwpijnen. De ergste gradatie had de dokter gezegd. Haar oog kon niet meer dicht en haar mondhoek hing naar beneden. Haar laatste beetje eigenwaarde stierf.

“Ik voel me een beest. Ik kan niet eens meer eten of roken. En de pijn, elke seconde doet pijn.”

Op een dag pakte ze al haar moed bijeen en fietste ze naar de kerk om te bidden. Het noodlot sloeg toe en ze viel. Haar heup gebroken. Met haar 43 kilo had ze niet veel bij te zetten. Ik zag haar kermen van de pijn in het ziekenhuisbed, en kon geen glimp meer opvangen van de vrouw die ze ooit was. Thuis gekomen ging ze al snel rondlopen op haar gebroken heup, van pure ellende. De marteling van haar psyche liggend in bed was erger dan de pijn van de gebroken heup. Met de ambulance werd ze opgehaald voor een opname. Wij waren op, zij was op, het was op.

“Mam zal ik voor je zingen op de begrafenis, als het zover is?”

“Ja dat zou ik mooi vinden. Maar wanneer is het dan zover? Ik kan echt niet meer wachten.”

Haar zelfmoordpogingen waren mislukt tot dan toe. Gesnapt door de politie, val overleefd, gespot door wandelaars. Maar dit keer lukte het haar.

De pijn die ik voelde was de pijn aan de herinnering van haar lijden. De opluchting die ik voelde was de opluchting om het einde van dat lijden. Het was een hel om haar te zijn, het was een hel om het te aanschouwen.

“Reanimeer me alsjeblieft niet, ik kan niet meer. Ik hou van jullie.”

Het was ook een hel om mij te zijn. Geen enkele therapie kon daar veel aan veranderen. Tot ik na de zelfmoord van mijn moeder in contact kwam met The work, Een cursus in wonderen, Six steps en uiteindelijk nondualiteit. Van compleet verwoest naar compleet. Een weg die ik ooit nog hoop te kunnen omschrijven, omdat het hoop en inzicht kan geven.

Voor nu.. Ik ben dankbaar en verliefd op leven. Het leek onmogelijk. Het is zelfs letterlijk gezegd: te beschadigd. Maar het kan wél.  Einde van innerlijk lijden bij leven. Het is mijn levensstudie geworden die ik nu door mag geven. En ik hou me elk moment aan de belofte die ik mama maakte:

“Ik zal jouw leven eren, door het mijne te koesteren.”

 

Liefs Janneke.

Advertisements

8 thoughts on “Het kan wél. Persoonlijk verhaal.

  1. Wow lieve zus…jij beheerst de kunst om een afschuwelijke levensgebeurtenis prachtig te omschrijven. Mooi mens dat je bent! Dikke knuffel!

  2. Het verhaal heeft mij ontroerd. Ik ben blij een wilsverklaring te hebben. Hoop tenminste dat mijn naasten dit niet hoeven mee te maken.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s