Pesten

Ik heb me niet verdiept in de onderzoeken die er zijn geweest naar pesten, wat er al gedaan wordt, en hoe effectief dat is. Ik schrijf dit als zusje van iemand die in het verleden zo heftig gepest is, dat hij tot op de dag van vandaag in een isolement zit. Logisch dat het me aan het hart gaat.. Geen wetenschappelijk verantwoorde tekst dus, gewoon de impulsieve hersenspinsels van een ‘non-dualist’.

Even wat achtergrond info, lichtelijk kort door de bocht, anders wordt het een boek. Non-dualiteit is mijn redding en bevrijding geweest na een heftige jeugd. Ik startte met gedachtes en overtuigingen onderzoeken. Hierdoor ging ik zien dat de negatieve overtuigingen over mezelf, helemaal niet klopten! Ik besefte me langzaam maar zeker dat ik pure liefde was, onschuld. De wereld veranderde van een angstige plek, naar een liefdevolle plek. Ook heb ik al de ‘daders’ uit mijn leven vergeven, door te zien dat zij onschuldig waren. Ik heb gezien dat ze allemaal bang waren. Ze konden om die reden niet anders doen, dan ze deden. Weg woede, weg verdriet.. En geloof me in deze, ik heb het niet over kattenpis. Ik wil hiermee even laten zien, dat ik leef waar ik over praat.

Nou vraag ik me natuurlijk af, of er een vorm van non-dualiteit geschikt is voor kinderen. Ik weet dat Byron Katie soms met kinderen werkt. Zij doet ‘The work’ (google bij interesse). Zou dat iets zijn? Gedachtes / overtuigingen onderzoeken met kinderen? Ze bewust maken van de onschuld achter het gedrag? Of zou dat te ‘volwassen’ zijn om kinderen bewust van te maken? Het is iets wat nu in me opkomt.

Ik heb het niet alleen over de gedupeerden, ik heb het juist ook over de pesters. Laat ik me daar even op richten. Zij moeten ook goed in de war zijn. In mijn tijd voor de klas heb ik de meest hechte banden opgebouwd met de grootste raddraaiers. Wat ik zag als ik zo’n rebel benaderde, 1 op 1, was een kind zo klein, zo bang, zo vol van schuldgevoelens. En dat om dingen die je niet zou verwachten. Angst en schuld wordt geprojecteerd op de buitenwereld. Er wordt (onbewust) een ‘schuldige’ gezocht, puur omdat het alleen voor het kind niet te dragen is. Medestanders doen mee uit angst zelf de dupe te zijn. Het cirkeltje is rond. Angst en schuld zijn de grote boosdoeners.

Wat nou als de pesters benaderd worden vanuit liefde? Als iemand eindelijk en met regelmaat ziet hoe machteloos ze zijn in deze, in hun ogen, grote boze wereld? Als ze herinnerd worden aan het feit dat ze onschuldig zijn? Als de bron van schuld en angst de ruimte krijgt en kan worden doorzien.. Dit klinkt misschien wat tegenstrijdig allemaal, alsof ik het pestgedrag goedkeur. Dat is het allesbehalve (zie eerste alinea). Ik doel erop dat het kind input heeft gekregen, die voor deze output zorgt. Daar heeft het kind geen controle over. Er zal dus andere input moeten komen. Anders dan regels en voorwaarden, straffen en belonen. Anders dan, je doet het niet goed en pesten is niet cool. Nog meer schuld, nog meer verzet en boosheid! Dezelfde benadering geldt voor de kinderen die gepest worden. Zij kampen evengoed met enorme angst en zelfs schuld.

Ik geloof per direct dat ik niet de eerste en enige ben die er zo over denkt. Misschien loop ik gigantisch achter de feiten aan? Ik denk gewoon.. Een kind dat zichzelf als liefdevol en onschuldig ziet, kan toch niet anders dan liefde en onschuld projecteren?

Voor iedereen die pesten aan het hart gaat. Ideeën hierover? Ik ben zeker bereid woorden om te zetten in actie. Ik besef me heel goed dat het hele systeem rondom het kind bijdraagt aan de output. Maar misschien, hoeft er maar 1 radertje in dat systeem een andere boodschap te geven, om de hele zaak om te draaien. Als dat radertje de kans krijgt natuurlijk, dat is weer een ander verhaal.

Reacties graag naar: jannekegeurts84@gmail.com

Advertisements

2 thoughts on “Pesten

  1. Hoi Janneke, er was gisteravond een uitgebreide docu over pesten op BNN, waarin ook aan de orde kwam hoe pesters tot hun gedrag komen, ik weet niet of je het hebt gezien? Ikzelf zie het als een veel breder probleem, waarin ook de problemen van de ouders van pesters een grote rol spelen, het is vaak afreageren….ik ben zelf, als psycholoog, al langere tijd op zoek hoe ik non dualiteit kan integreren met de meer psychologische benadering in de begeleiding van mensen en vaak lukt dit wel, zonder het zo direct naar hen toe te benoemen.
    Veel succes,

    Hartelijke groet,
    Joost Verouden

    • Hallo Joost,
      Ik heb de docu niet gezien.. Ik zie ook dat het hele systeem rondom het kind invloed heeft. Afreageren, ja, en dat stamt mijns inziens uit een diep gevoel van schuld en angst. Kinderen voelen zich verantwoordelijk voor hun ouders en zijn loyaal naar hun ouders. Hier lijkt me ruimte voor inzicht..? Ik heb ervaren dat heftige gebeurtenissen totaal anders binnenkomen als het verantwoordelijkheidsgevoel weg is. Vandaar mijn idee dat er slechts 1 radertje om hoeft. Misschien heb ik het mis natuurlijk 🙂
      Mooi, dat je beide werelden aan het integreren bent. Het hoeft inderdaad niet zo genoemd te worden. Ben erg benieuwd naar je werkwijze! In ieder geval voor jou ook, veel succes!
      Vriendelijke groet,
      Janneke Geurts.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s