Ik en mij

Ik ben lang geleden uit elkaar gegaan met mij. Niet dat ik dat wilde hoor! Maar het was gevaarlijk om samen te blijven. Ik moest mij beschermen en dat kon ik alleen door mij los te laten..
Jaren gingen voorbij en ik deed het best goed alleen. Het verdriet en het missen van mij werd normaal. Ik zou nooit meer dezelfde zijn, dat was nou eenmaal zo.
Dat zei ik altijd heel stoer, maar diep van binnen miste ik mij enorm. Ik had allemaal gevoelens en verlangens waar ik niets mee kon. Ik was niet zo stoer en dapper als ik mensen deed geloven. Ik was bang en eenzaam. Heldhaftig en ondernemend zijn, dat was meer iets voor mij.. Maar ik wilde meer op mij lijken, elke dag werd dat gevoel sterker. Tot ik op zekere leeftijd besloot de zoektocht naar mij aan te gaan.
De zoektocht zou niet gemakkelijk worden. Ik wist namelijk dat er een enorme hindernisbaan stond te wachten. Aan het einde van de hindernisbaan zag ik mij staan. Alleen, verlaten, verwaarloosd.. Ik begon zo snel mogelijk aan de hindernisbaan, ik vond het zo zielig voor mij.
Een gigantisch diepe kuil met op de bodem reusachtige scherven lag te wachten. Vol goede moed sprong ik, om de overkant net niet te halen. Typisch, ik word altijd overmoedig! Onder in de diepe kuil lag ik.. Gebroken, gekneusd en verdrietig. Wat dacht ik?! Dat ik zomaar even de weg terug kon bewandelen naar mij? Ik wilde het opgeven, maar ik hoorde ineens een lieve stem: Hou vol! Zet door! Je hebt mij nodig! Ik besloot uit de diepe kuil te klimmen. Daar zag ik mij staan, maar ik leek geen stap dichter bij mij.
Niemand had ik hiervoor gewaarschuwd, en niemand kon het weten.
Toch maar op naar de volgende hindernis. Een metershoge muur. Ik bedacht eerst een tactiek (dat is eigenlijk meer iets voor mij). En geloof het of niet, binnen een half uur bereikte ik de top. Vol ongeloof zat ik op de hoge muur te genieten van het uitzicht. Dus zo voelt het om te slagen! Ik had het nog niet gedacht of er kwam een zware storm opzetten. De sterkste windvlaag zorgde ervoor dat ik meters naar beneden viel.. Nu was ik gebroken, ik kon niet meer. Maar meteen hoorde ik weer een stem: Wat ga je nu doen, opgeven? Wat heb je eigenlijk over voor mij?
Alles, dacht ik.. Alles! Ik ga door, vastberaden! Ik besloot helemaal alleen de oceaan over te zwemmen. Het leek een onmogelijke taak, maar de moed die ervoor nodig was om die taak aan te gaan, werd beloond. Er doken een aantal dolfijnen op die ervoor zorgden dat ik naar de overkant vloog! Ik dacht er bijna te zijn, maar niets was minder waar.. Ik keek in de verte en ik leek geen stap dichter bij mij. Elke keer als ik dacht mij gevonden te hebben, was ik mij weer helemaal kwijt. Ik wist het niet meer…

In de pure wanhoop die ik voelde hoorde ik mij:

Lieve ik,
Kijk in je hart, daar vind je mij, altijd..
Volg je dromen, ze zijn gestuurd door mij..
Hou van jezelf, dan hou je van mij..
Geloof in jezelf, dan geloof je in mij..
Je bent nooit alleen, want jij bent mij.
Liefs, mij..

Ik dacht even na, en ik begreep het! Ik begreep mij!

Lieve mij,
Ik zal in mijn hart kijken, want ik wil mij nooit meer missen!
Ik zal mijn dromen volgen, want ik luister voortaan naar mij.
Ik hou van mezelf, want ik hou van mij.
Ik geloof in mezelf, want ik geloof in mij.
Ik ben nooit alleen, want ik ben mij..
Liefs, ik…

Advertisements

4 thoughts on “Ik en mij

  1. Lieve Janneke, wat een groot cadeau heb jij jezelf durven geven, daar is
    heeeeeeeeeeeel veel moed voor nodig en er is geen weg meer terug,maar daar zul jij dankbaar voor zijn. In LIEFDE Patry.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s