Een beetje menselijke realiteit, wel zo fijn.

Ik herinner me nog goed dat ik veel mooier wilde zijn dan ik was. Het was pijnlijk, elke dag bekijken hoe ik het ideaalbeeld nog niet bijna haalde. Het was tijdelijk fijn, om met allerlei kunstgrepen eventjes iets dichterbij te komen. Het beheerste mijn wereld: ik was puber.

Mooi zijn betekende erbij horen, aanbeden worden, geliefd zijn, succes en status. Dat maakte ik op uit wat ik op tv zag. Wist ik veel..

Maar man, bloedmooi zijn (qua uiterlijk dus) is niet te doen! Het beeld dat we van schoonheid hebben gecreëerd, is bizar! Strak, glad, mat, egaal, klein, kleurig, vol, glanzend, slank: en dat dan allemaal op precies de juiste plekken. Je bent al afgewezen voordat je eraan begon. En als het lukt, om dichtbij te komen, mag je proberen voor altijd op dat niveau te blijven. Het is je eigen standaard en lat die daar nu ligt. Mensen zijn dat gewend van je. Gebukt onder schaamte, omdat jij het ware gezicht kent, werk je kei hard om te blijven voldoen. Dat houdt ook in dat je niet ouder mag worden. Uhm… Succes?

Maar waarom eigenlijk en voor wie? Uiteindelijk willen we mijns inziens liefde. Eigenliefde. Die zoeken we in alles. Met looks (sommigen hebben er een andere manier voor, dit gaat niet over iedereen natuurlijk) hopen we die liefde te mogen voelen. Dat wetende kan je beter wat innerlijk werk doen dan wat extra make-up erop, effectiever, maar minder populair.

In het programma ‘Sophie in de kreukels’ hoorde ik een jongedame praten over een wat oudere vrouw. Dat ze er niet uitzag (rimpels) en dat ze er nooit zo uit zou willen zien. Ik zag meiden van 19 aan de botox en lip fillers. Ik was er stil van… De schoonheidsnorm staat ver af van de natuur. Moeten we ons dan schamen voor hoe de natuur het bedoeld heeft? Dat voelt zo onnatuurlijk!

Tot tranen geroerd was ik dan ook, toen ik Sophie Hilbrand zonder make-up op de rode loper zag. En alle make-up-loze filmpjes van collega’s die haar steunden. Wat heerlijk dat er even wat realiteit te zien was op tv, wat heerlijk voor onze kinderen, en daar straks weer de kinderen van, als dit vaker te zien zou zijn. Wat zou het een boel schaamte, stress, onzekerheid, verdriet en boosheid schelen als we niet zo gruwelijk veel gevoed werden met onhaalbare ideeën over schoonheid.

Want wat vond ik die dames mooi, die hun maskers met onzekerheid en al afdeden, om het gekunstelde plaatje een naakt gezicht te geven. Om naast alle glamour ook even plaats te maken voor realiteit.

Een beetje realiteit, zo fijn, want we zien die realiteit elke dag in de spiegel, en onze kinderen, en de kinderen van onze kinderen.

Liefs, make-up en filterloze Janneke, natuurlijk!

IMG_8197

Advertisements